![SÜMER RAHİP DEVLETİNDEN DEMOKRATİK UYGARLIĞA CİLT II (205.BÖLÜM)](https://dusuncekomunu.net/upload/sayfa/IMG_20220305_173706_913.jpg)
SÜMER RAHİP DEVLETİNDEN DEMOKRATİK UYGARLIĞA CİLT II (205.BÖLÜM)
4- PKK: Doğuşu, gelişimi ve geleceği
a- PKK 20. yüzyıla damgasını vuran çağın temel özellikleriyle, Kürdistan’daki somut durumun bilimsel sosyalizme dayalı çözümlenmesinin pratik-politik akımı olarak değerlendirilebilir. Şüphesiz PKK’nin yol açtığı gelişmelerin daha sağlıklı yorumu, 20. yüzyıl gerçeğinin doğru değerlendirilmesiyle de yakından ilintilidir; yine Kürt olgusu ve sorunu etrafındaki kara deliğin niteliğiyle bağlantılıdır. Kendi başına, soyut olarak ve bazı ölçütleri, örneğin şiddet ve ayrılıkçı şemaları temel alıp değerlendirme yapmak, tek yanlılığa ve sübjektif yorumlara konu teşkil edecektir.
Bu değerlendirmemizde PKK’ye ağırlıklı bir yer vermemiz, savunmanın temel konusunu teşkil etmesi nedeniyledir. Ondan da önemlisi, sadece yakın geçmişi değil, günümüzü ve yakın geleceği önemli oranda etkileme potansiyeli ve gelişmelerin olumlu yönde olması için taşıdığı rolden ötürüdür. PKK’yi ideolojik, politik, askeri ve demokratik yönden tanımlamak, pratikte başlangıç çizgisiyle ne kadar uyumlu geliştiğini ve ne kadar saptığını ortaya koymak, eleştiri ve dönüşüm yeteneğini gerçekçi olarak değerlendirmek, en çok aydınlatılması gereken hususlardır. TC savcılık iddianamelerinde ve AİHM’in aldığı bazı kararlarda, objektif gerçeklerden çok uzak kalındığı görülmektedir. Dar ve sübjektif hukuki yorum ağırlık kazanmaktadır. Hem hakkımda en abartılı değerlendirmeler yapmak, binlerce davaya bakmak, hem de temsil edilen konunun Kürt olgusu ve sorunuyla sanki ilişkisi yokmuş gibi bir yönteme başvurmak, hukuk adına girişilen çok tehlikeli bir sapmadır.
Değerlendirmemiz, toplumsal sorunların en adil çözüm aracı olarak yorumlanması gereken hukukun bu olumsuz yaklaşıma alet olmaması için üzerine düşen rolü oynamak savındadır. Gerçek bir savunmanın asıl gücü de, dayandığı soruna ilişkin geliştirdiği çözümlerin pratikte yol açtığı gelişmelerle ölçülür. Mahkemelerin kararları da bu anlamda olumlu veya olumsuz yönde büyük rol oynar. Savunmamda sonuca gitmek açısından, uzun bir uygarlıklar ve Ortadoğu değerlendirmesini birinci kitapta yapmıştım. İkinci kitap ise, daha çok Kürt olgusu ve sorunun somut durumunu, olası çözümlerde genelde evrensel hukuk ve özelde Avrupa’nın demokratik hukuk değerleri açısından anlamını ve şahsıma ilişkin olayların bilimsel ve hukuki analizini içermektedir. Bu kayıtlamalar altında PKK tanımlamasını açtığımızda, gerçeklerin bütün yönleriyle daha çok açıklığa kavuştuğu görülecektir.
PKK’yi doğru çözümlemek için bilimsel sosyalizmin ideolojik olarak neyi ifade ettiğini ve pratikte nasıl sonuçlara yol açtığını doğruya yakın biçimde ortaya koymak önem taşır. Eğer bir devlet kurma ideolojisi olarak ele alınır ve bu yolda temel eylem kılavuzu bellenerek bir rol verilirse, devlet sosyalizminin Sümer rahip ideolojisinin çağdaş bir biçimi olarak anlam kazanması olası bir sonuçtur. Sümer rahip devleti yakından incelendiğinde, reel sosyalizmin başardığının çok üstünde bir devlet sosyalizmini, hatta komünizmini üstün bir başarıyla yarattığı görülecektir. Amaç devlet kurma olunca, fark sadece birisinin bilimsel temelinin daha gelişkin olmasıdır. Öz aynıdır. Devlet kurunca, onun üst yönetimi kaçınılmaz olarak ya Sümer örneğinde görüldüğü gibi rahipler grubu, ya da Eflatun’un devlet anlayışında görüldüğü gibi filozoflar yönetimi olacaktır. Çağımızda kurulan devletlerin felsefesinde de bu eğilimler her zaman hakim yanlar olmuştur.
Monarşi, aristokrasi ve oligarşi bu genel anlam içinde kendilerine yer bulurlar. Unutmamak gerekir ki, Sümer rahip devleti, yani ilk devlet; neolitik toplumun, yani en uzun süreli eşitçi ve özgür toplumun inkarı temelinde vücut bulmuştur. Bu gelişme, tüm devlet kuruluşları açısından belirleyicidir ve genel bir durumdur. Devlet kurulduğunda, toplumun eşitlik ve özgürlük ana eğilimi yerine, eşitsizlik ve hakimiyet ağırlık kazanacaktır. Devletin köleci, feodal ve kapitalist topluma dayanması, özünde bir farklılık getirmemektedir. Biçimde farklar oluşmaktadır. Hukuka veya keyfiliğe dayanması da temel farklara yol açmamaktadır. Hukuk, kurallı devleti oluştururken; keyfi devlet, günlük yönetici yorumuna dayanacaktır. Yönetene göre çok kötü rol oynadığı gibi, yönetici olumluysa daha üstün bir rol de oynayabilir. Şüphesiz bu değerlendirmenin anarşist bir yorum olarak değerlendirilme tehlikesi vardır. Fakat bu görünüşte böyledir. Anarşizm bir kapitalist eğilimdir; aşırı bireyciliğin devlet tanımaz düzeye varan biçimidir. Bu tür bireyciliğin komünal özgürlük ve eşitlikle pek ilişkisi yoktur.
Diğer önemli bir sorun, tarih boyunca devletin, dolayısıyla dayandığı sınıflı toplumun oynadığı ilerici roldür. Bilim ve tekniğin sınırlı bir düzeyinde sınıflaşma ve devlet aracı, belli ölçüler altında kaçınılmaz olmuş ve ilerici rol oynamıştır. Ama çoğunlukla toplumun sırtında bir kanser uru gibi büyüyüp canlılığı yok ettiği de, tarih boyunca görülen ve günümüzde de bilimsel olarak kanıtlanan temel bir husustur. Sınıflaşmanın ve devletleşmenin yüzde beşi anlamlıysa, yüzde doksan beşinin anlamsız ve kanser uru niteliğinde olduğunu çok iyi görmek gerekir. Sınıflaşma ve devletleşmeye dayalı tüm mitolojik, dinsel, felsefi ve bilimsel düşünce biçimlerinin aralarında ne kadar fark olursa olsun, bunların yüzde doksan beşi, genel olarak gereksiz ve dolayısıyla anlamsız olan devlet erkine karşı çıkmadıkça, cenneti de yaratsalar, eşitsizliğin ve tahakkümün aracı olmaktan kurtulamazlar.
Bir bölüm, çok küçük azınlık, en akıllıları ve olanaklı kesimi oluşturacak; diğer ezici halk kesimleri, en aptalları ve mahkumları teşkil edecektir. Bu ayırım her tür sınıflaşma ve devletin özünde yatmaktadır. Devletin ve sınıflaşmanın meşruiyetini, gereğini zorunlu kılan yüzde beş genel pay, teknik ve bilimsel düzeyle anlamlandırılmaktadır. Bilimsel ve teknik devrimin 20. yüzyılın sonlarında varılan düzeyinde, bu yüzde beş devlet olma ve sınıflar biçiminde yaşama zorunluluğunun ortadan kalktığına inanılmaktadır. En azından yeni bir sosyalizm anlayışına ihtiyaç duyanların temel varsayımı, artık bilimsel-teknik devrimler çağından sonra eski devlet ve sınıflı toplum yapısının gerekli olmadığı ve zorunlu olmaktan çıktığıdır. Bu anlayış marksizmden uzak değildir.
Fakat proletarya diktatörlüğü gibi soyut ve her anlama çekilebilecek bir devlet modeli kabul edilince, marksizm kendini eski toplum ve devletin batağında bulmaktan ve boğulmaktan kurtaramadı. Hatta reel sosyalizm deneyimlerinde bolca görüldüğü gibi, en aşırı sınıflaşma ve devletleşme bu proleter model adı altında şekillendi. Devletler tarihinde en otoriter, en totaliter devlet biçimlerine bu modeli uygulayan ülkelerde rastlandı. Öyle bir duruma gelindi ki, yaratılan canavar sahiplerini yemeye başladı. Ne acıdır ki, bu canavardan kaynaklanan telaşla kendilerini eski toplumun ve devletin kucağına attılar.
Reel sosyalizmin öğrettiği en temel ders, proletarya diktatörlüğünün hangi yorumu olursa olsun, zorunlu olan ve artık aşılması gereken devlet aracına son vermedikçe, kurulan sosyalist toplumun bir sapmadan öteye rol ve anlam ifade edemeyeceği, ya da birçok kapitalist devletin sosyalizm cilası vurulmuş biçimi olmaktan öteye gidemeyeceğidir. Bu örnek, aynı zamanda ortaya koymaya çalıştığımız devlet değerlendirmemizi haklı çıkarmaktadır.
HALKLAR ÖNDERİ ABDULLAH ÖCALAN
YORUM GÖNDER