![TASFİYECİLİĞİN TASFİYESİ (28.BÖLÜM)](https://dusuncekomunu.net/upload/sayfa/20210213_223936.jpg)
TASFİYECİLİĞİN TASFİYESİ (28.BÖLÜM)
Lenin, her zaman, devrimcilerin eğitimini zamanında tamamlamaları ve profesyonel devrimci ölçülere ulaşmaları gerektiğini vurgulamaktadır. Bu, dünya genelinde de geçerli olan ve devrimci hareketin her kadrosunun tutturması gereken bir düzeydir. Biz geçmişte bu konudaki birçok anlayışı ısrarla eleştirirken, parti yapımızın içindeki birçok kişinin parti otoritesini bir babanın, aşiret reisinin ve hatta tanrının otoritesine benzettiğini, partiyle ilişkilerini bir mümin ilişkisi biçiminde ele aldığını, bu konulara ağır bir idealist yaklaşımla yaklaştığını, Parti Önderliği’nin otoritesini baba ve ağa otoritesi ve hatta sömürgeci otorite gibi algılandığını, yoldaşlık ilişkilerinde kurnazlıklar yapıldığını ve düşmana gösterilmesi gereken tavırların gösterildiğini belirtmiştik. Bunun hangi anlama geldiği ve nereye götüreceği bilinmeden, istenildiği biçimde bir yaşam tutturuldu. Bazen kölece bir boyun eğmecilik sergilenirken, bazen kesinlikle düşmana karşı gösterilmesi gereken isyancılık parti içinde gösterildi. Her türlü sekterizm ve kuyrukçuluk kokan bir yığın davranış sergilendi.
Kimileri partinin aydınlatan ve ilerleten berrak ortamını bazen kendi basit hayalperestlikleri için kullanmaya çalıştılar. Bazılarının partinin disiplin anlayışını kendilerine bağladıklarına ve kendi otoritelerini geliştirmekte kullandıklarına, bunu gözükara bir biçimde yaptıklarına, farkında olmadan bunu mübah gördüklerine ve fırsat bu fırsattır diyerek gününü gün etmeye çalıştıklarına tanık olduk. Biz kongre çizgisi temelinde parti gerçekliğimizi uzun uzun anlattık. Parti tarihimizi, güncel gerçekleri ve geleceğin görevlerini ortaya koyarken, aslında bunu bir partilinin nasıl yaşaması gerektiği bilinsin diye yaptık. Evet, bazılarının bu kadar zorluklarla yaratılmış değerlerin üzerine rahatlıkla oturdukları ve bu değerleri istedikleri gibi kullanmaya çalıştıkları ortadadır. Kararlar ve görevler vardır, bunların gereklerinin yerine getirilmesi gerekir. Ama bu kararlar ve görevler, bu tipleri ilgilendirmemektedir. Bunlar bir engel gördüklerinde basit bir izahçılığa kaçmakta ve hatta biraz dayatması halinde bunu partiye kabul ettirebileceklerine inanmaktadır. Kitlelere yönelik olarak her türlü bastırmacılığı ve hatta zaman zaman her türlü tersliği gösterebileceğini ve böylece gününü gün edebileceğini düşünmektedir. Yanındakileri eğitmek bir yana, yoldaşlığa sığmayacak söz ve davranışlarla yaralamakta ve bunun adını da “otorite” koymaktadır. Partinin işleyiş kurallarına göre, Parti Önderliği’ne ne zaman rapor verileceğini pek ciddiye almamaktadır. Bazen bunu gerekli bazen gereksiz görmekte, öznel niyetlerle dolu yazılar yazmaktadır. Bir mabede girer gibi parti değerlerine yaklaşması ve değerleri böyle kullanması gerekirken, onları bazen düşmanın insafına terk edebilmektedir. Bunlar çok alçakça davaranışlardır. Biz şimdiye kadar bu durumları acıyla seyrettik. Bunları parti içinde çalışanların kişiliğine yakıştırmak istemedik.
Ama ne acıdır ki, bunlar yaşandı. Şimdi soruyorum: Peki, bunlar neden yaşandı? Bu öğeler neden bu biçimde sürekli hastalıklı yaşıyorlar? Bu durum bu kişilerin aile terbiyelerine, sömürgeci terbiyeye ve ortaçağ kalıntılarına bağlanabilir. Ama insanoğlu biraz da iyiye ve güzele göz diken ve mutlaka ilerlemek gerektiğini kabul eden bir varlıktır. Özellikle vahşi bir baskı ve sömürü ortamında, özgürlüğe ulaşmak için, köleliğe karşı mücadeleyi kolektif bir biçimde ve büyük bir tutkuyla yürüten toplumsal bir varlıktır. Bunun için dinleri, felsefeyi ve bilimi geliştirmiş, büyük eylemler ve kahramanlıklar sergilemiştir. Tarihte ilerlemenin hep bu temelde sağlandığını görüyoruz. Bütün bunlar yazıldı; biz de insanlık tarihinin doğru bir yorumunu yaptık, gelişmenin doğru esaslarını ortaya koyduk. Buna rağmen, bazılarının hala baba ocağından kaptığı pislikleri parti ortamında yaşatmaya çalışmaları esef vericidir. Biz TC’nin okullarında ve ortaçağ kalıntılarının bağrında ne öğrendik, baba ocağında öğretilenler bize ne kazandırdı? Şimdi partide yaşayan bazı arkadaşlar aslında çok çalıştıklarını sanıyor ve kendilerini emeğinin karşılığı ödenmesi gereken işçiler gibi değerlendiriyorlar. “Bu kadar zorluklara katlandığımız yeter” diyorlar. Bir küçük-burjuva gündelikçisi ve eşitlikçisi gibi konuşuyor ve yaşıyorlar. Büyük özgürlük kavgalarına girenlerin bu tür hesapları olmaz. Bir ücretli gibi yaşamanın değeri nedir? Böyleleri gidip bir fabrikada çalışsalar daha iyi olur.
PKK ortamı özgürlük ocağıdır; yeni bir toplumun ve yeni bir insanlığın yaratılması için büyük yürek ve düşün kavgasının verildiği bir ocaktır. Bu ocakta yine bütün ilkelliği ve yetersizliğiyle bildiği gibi yaşayacağını söylemek suçtur. Biz özgürlüğe ve eylem adamı olmaya karar vermiş insanlarız. Bu büyük bir karardır. Bu, bütün gerici toplumsal ilişkilerle her türlü bağımızı bıçakla keser gibi kesme cesaretini gösterme anlamına gelmektedir. Bu, düşmanla her dilden savaşmanın kabul edilmesi anlamını taşımaktadır. Bazıları yine eskisi gibi basit ve ilkel bir tarzda PKK içinde yaşayabileceklerini söylüyorlar. Bu durum birçok bölgede yaygın olarak ortaya çıktı. Hemen her arkadaşımız bunu kendisine layık gördü. Oysa bu esef edilecek bir durumdur. Şimdi burada biraz kendi örneğime değinmek, nasıl PKK’li olduğumu ve bugünlere nasıl geldiğimi anlatmak istiyorum. Genelde PKK hareketi için başından günümüze kadar teorik bir soyutlama yaptık. Biraz da kendi deneyimimi izah etmemin daha yararlı olacağını ve herkesi biraz daha aydınlatacağını sanıyorum. Ben de çok yoksul bir aile koşullarında, binbir sorunun bulunduğu, doğru dürüst bir eğitimin olmadığı, tersine her türlü kargaşanın hüküm sürdüğü ve günlük yaşamı üretmenin cehennemi bir atmosfer içinde gerçekleştiği bir aile ortamında büyüdüm. Köyümüzde okul yoktu. Her gün saatlerce başka bir köye gidip gelerek ve doğru dürüst bir yemekten yoksun olarak beş yılımızı geçirdik. Bir köyden öbür köye gittik, öyle yaşadık.
Daha sonra her türlü mihnet ve baskıyı göğüsleyerek, şuradan buradan birkaç kuruş para temin ederek veya ailenin sınırlı bazı olanaklarını kullanarak, ortaokulu bir yıl şurada, öbür yıl başka bir yerde zorbela okuduk. Kaldı ki, bir çoğunuzun yaşadığı okul düzenini de yaşayamadık. Kuşkusuz okumadan okumaya fark vardır. Zaten birçoğunuzun okul okurken nasıl okuduğu belli değildir. Oysa büyük bir özenle okumak, büyük bir dikkat ve duyarlılıkla yeni şeyler öğrenmek gerekir. Ezbercilik ve kopyacılıkla sınıf geçmek kişiyi geliştiremez. Tabii bizde ve özellikle küçük-burjuva katmanlarda kopyacılık anlayışı çok yaygındır. Biz öğretmenlerimize de büyük saygı gösterdik ve onların büyük sevgisini kazandık. Aynı zamanda köylü darlıkları ve kurnazlıklarıyla da çok karşılaştık. Köylülerin birbirini adam yerine koymadıkları ve birbirinin kuyusunu kazdıkları bilinmektedir. Buna rağmen, biz iyi bir ahlakı temsil etmek için bütün gücümüzü ortaya koyduk. Bütün bunları daha sonra iyi dostlarımızın olması ve çevremizin bize daha kolay ısınması için yapıyorduk. Toplumda ve çevremizde saygınlık uyandırmak için böyle davranıyorduk. Bunlar biraz toplumsallaşmayı ve ilerlemeyi amaç edinen herkesin çocuklukta yapması gereken işlerdi. Evet, ailemize yükleniyorduk; ama onlara yük olmaktan kurtulmak için sınavlara koşuyor ve başarı için bütün gücümüzü ortaya koyuyorduk. Bu bir ilerleme isteğiydi. Sonra biraz daha bağımsız yaşama ve kendimizi eğitme olanağını bulduk. Bu olanağı çok yi kullandık. Zamanımızı büyük bir tasarruf dahilinde harcadık.
Daha çok da feodalizmden, burjuvaziden, sağdan ve soldan öğrenilebilecek ne varsa hepsini öğrenmek için yoğun çaba harcadık. Öğretmenlerimizden, radyodan, gazetelerden ve bütün çevreden öğreniyorduk. İnsan sorumlu bir varlıktır; her şeyden öğrenmesini bilir. Yardımda bulunmak bir yana, ailemiz bizden destek isteyince, ailenin bizden daha kötü durumda olduğunu anladık. Artık aileden kopmak ve ona fazla yük olmamak gerekiyordu. Biz lisenin ikinci sınıfından itibaren, aileye yük olmaktan çıkmanın gereğine inandık ve kendimizi bu temelde hazırladık. Bunları neden anlatıyorum? Bunun nedenleri basittir. Birçok arkadaş anasından, babasından, sağdan ve soldan görmüş olduğu ilgiyi, otuz yaşına geldiği halde, partinin de göstermesini istiyor. Annesi ve babası tarafından sevildiği biçimde sevilmesini arzu ediyor. Bazıları çocukların bu ruh halini parti içinde de yoğun bir biçimde yaşıyorlar. Hayır, yaşam acımasızdır, sınıf ve ulus kavgası şiddetlidir. Böyle bir ortamda hala bu kadar hafif ve düşkün ruh haliyle yaşamak ne demektir? Şimdi arkadaşların neden iyi bir komutan ve halk önderi olamadıklarını daha iyi anlıyoruz.
Çünkü bizimkiler çocuk olarak kalmışlar; yaşları otuzu aştığı halde, kendilerini çocuk gibi ortaya atıyorlar. Bazı arkadaşların işleri sırtüstü bıraktıklarını daha önce de söyledim. Bu çocukluktur, öyle soylu bir davranış değildir ve kurnazlıkla da ilgisi yoktur.
HALKLAR ÖNDERİ ABDULLAH ÖCALAN
YORUM GÖNDER